blog pastora - Kościół Zielonoświątkowy Zbór FILADELFIA w Lubaniu

Przejdź do treści

Menu główne:

12 prawd które pomagają pokonać życiowe sztormy

Kościół Zielonoświątkowy Zbór FILADELFIA w Lubaniu
Opublikowany przez w Rowój duchowy ·
Tags: życiowesztormy
12 prawd które pomagają pokonać życiowe sztormy


Jedną z najważniejszych postaw, które powinna nam towarzyszyć jest dziękczynienie. Wielu wierzących pokonało niewyobrażalny ból i tragedię dzięki tej postawie. Nie jest to łatwe, ale jest możliwe.

Efezjan 5:20 mówi nam, że powinniśmy dziękować "zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa" jak również 1 Tes 5:18 mówi "dziękować we wszystkich okolicznościach; taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. "Postawa wdzięczności pomaga nam skupić się na Boga w naszym utrapieniu, odciąga nas od narzekania, wzmacnia naszą wiarę i przynosi chwałę Jezusa.

Istnieje wiele prawd za które możemy podziękować Bogu, gdy przechodzimy trudny czas, oto 12 prawd, które powinniśmy sobie przypomnieć w okresie życiowych sztormów:

1) Bóg jest suwerenny i ma pełną kontrolę nad czasem niedoli.

Izajasza 46:9 Wspomnijcie na sprawy dawne, odwieczne, że Ja jestem Bogiem i nie ma innego, jestem Bogiem i nie ma takiego jak Ja.

10 Ja od początku zwiastowałem to, co będzie, i z dawna to, co jeszcze się nie stało. Ja wypowiadam swój zamysł i spełnia się on, i dokonuję wszystkiego, czego chcę.

2) Boża miłość i miłosierdzie nigdy nie ustaje

Treny 3:22 niewyczerpane są objawy łaski Pana, miłosierdzie jego nie ustaje.

23 Każdego poranku objawia się na nowo, wielka jest wierność twoja.

3) Jezus nigdy nie opuści cię i nie porzuci.

Hebrajczyków 13:5 Niech życie wasze będzie wolne od chciwości; poprzestawajcie na tym, co posiadacie; sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani cię nie opuszczę.

4) Bóg jest z tobą w Twoim utrapieniu.

Izajasza 43:2 Gdy będziesz przechodził przez wody, będę z tobą, a gdy przez rzeki, nie zaleją cię; gdy pójdziesz przez ogień nie spłoniesz, a płomień nie spali cię.

5) Bóg słyszy każdą Twoją modlitwę.

Psalmów 34:16 Oczy Pańskie patrzą na sprawiedliwych, A uszy jego słyszą ich krzyk.

Psalmów 34:18 Wołają, a Pan wysłuchuje ich I ocala ich ze wszystkich udręk.

6) Bóg używa trudnego czasu, aby wykrzesać w tobie zwycięskiego Chrystusa.

Rzymian 8:28 A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, to jest z tymi, którzy według postanowienia jego są powołani.

29 Bo tych, których przedtem znał, przeznaczył właśnie, aby się stali podobni do obrazu Syna jego, a On, żeby był pierworodnym pośród wielu braci;

7) Utrapieniu jest chwilowe i w porównaniu z wiekuistą nagrodą jest uszlachetniającym epizodem.

2 Koryntian 4:17 Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały,

8) Jezus jest twoim współczującym Najwyższym Kapłanem, który nieustannie wstawia się za Tobą

Hebrajczyków 4:15 Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu.

Hebrajczyków 7:25 Dlatego też może zbawić na zawsze tych, którzy przez niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nimi.

9) Bóg jest blisko ciebie w Twoim bólu.

Psalmów 34:19 Bliski jest Pan tym, których serce jest złamane, A wybawia utrapionych na duchu.

10) Jezus jest naszym schronieniem, siłą i mocną twierdzą która Cię uchroni.

Psalmów 46:2 Bóg jest ucieczką i siłą naszą, Pomocą w utrapieniach najpewniejszą.

Przypowieści Salomona 18:10 Imię Pana jest mocną wieżą; chroni się do niej sprawiedliwy i jest bezpieczny.

11) Bóg Cię ocalił, zmył twoje grzechy i przyjął Cię jako swoje dziecko.

Rzymian 4:7 Błogosławieni, którym odpuszczone są nieprawości i których grzechy są zakryte;

12) Pewnego dnia Jezus otrze wszelką łzę z oczu i zobaczysz jego chwalebne oblicze.

Objawienie 21:4 I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły.



Pragnienie zmian

Kościół Zielonoświątkowy Zbór FILADELFIA w Lubaniu
Opublikowany przez w Rowój duchowy ·
Tags: pragnieniezmian
Pragnienie zmian


 
Zmiana jest procesem, który rozpoczyna się od przemiany umysłu.
 
Jednym z powodów dla którego ludzie nie potrafią się zmienić to lęk i wewnętrzne przekonanie, że tego nie można zrobić. Pojawia się zatem takie oto sformułowanie „już taki jestem”. Jednak każdy z nas ma możliwość i przywilej, aby zmieniać swoje życie. Do tego potrzebne jest silne pragnienie i chęć. Początek jest w każdym kto chce tego dokonać, a Bóg jest tym który pomoże.

c.d.n.



Abyście nadaremnie łaski Bożej nie przyjmowali

Kościół Zielonoświątkowy Zbór FILADELFIA w Lubaniu
Opublikowany przez w Kazanie ·
Tags: Bożałaska

Abyście nadaremnie łaski Bożej nie przyjmowali    

2 Koryntian 6:1  „ A jako współpracownicy napominamy was, abyście nadaremnie łaski Bożej nie przyjmowali ”.

  Pewnego razu rozmawiałem z człowiekiem, który doszedł do wniosku, że „łaska ogłupia”. Na potwierdzenie swojej tezy przytoczył wers z księgi Kaznodziei Salomona 8,12:  „Ponieważ wyroku skazującego za zły czyn nie wykonuje się szybko, przeto wzrasta              u synów ludzkich chęć pełnienia złego”.
  Rzeczywiście bardzo rozpowszechnione jest stwierdzenie, że łaska to przyzwolenie do grzeszenia.
Myśl ta  wynika z niezrozumienia pojęcia łaski,  którą można określić raczej jako otwarcie bożego skarbca błogosławieństw dla człowieka, obdarowanie człowieka bożymi możliwościami  i zdolnościami poprzez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, nie zaś jako pobłażliwość Boga dla grzechu. Łaska to patrzenie na człowieka poprzez wartość zmartwychwstania ponieważ zmartwychwstanie jest potwierdzeniem przyjęcia  ofiary Pana Jezusa Chrystusa przez Boga Ojca.
A co w takim razie z przestrzeganiem „zakonu” czyli prawa ? Czy przepisy prawa mogą doprowadzić do doskonałości ?
Bóg  pokazał człowiekowi, że nie może dosięgnąć bożych standardów doskonałości poprzez stosowanie do swojego życia doskonałego prawa bożego. Prawo wykazało nam jedynie ludzką grzeszność i niedoskonałość. Grzeszność w kategoriach minięcia, odejścia od pierwotnej doskonałości, jaką Bóg, tworząc człowieka, zaplanował czyniąc go  podobnym do siebie. Człowiek odszedł bardzo daleko od pierwowzoru jakim był sam Bóg i nie jest                 w stanie poprzez zachowywanie wskazówek prawa  powrócić  do doskonałości.
W czasach starotestamentowych, wówczas gdy obowiązywało jeszcze prawo Mojżeszowe, Bóg również objawiał się w swojej łasce. Przykładem jest Dawid. Czy Dawid był doskonały? Nie. Gdyby był doskonały, nie dopuściłby się grzechu z Batszebą i zbrodni wobec męża Batszeby Uriasza. Paradoksalnie Uriasz był człowiekiem bardziej moralnym niż sam Dawid.  Wiemy jednak, że Dawid w porę zdał sobie sprawę z doskonałości Boga, z doskonałości jego prawa oraz z łaskawości Bożej.  To nie własna doskonałość Dawida umożliwiał mu powrót do relacji z Bogiem, ale łaskawość  i miłosierdzie boże otworzyło drogę do odbudowy  relacji z Nim.
Nowy testament zmienia wszystko. Pokazuje całe bogactwo łaski bożej. W ewangelii Jana 1:17 czytamy: Zakon bowiem został nadany przez Mojżesza, łaska zaś i prawda stała się przez Jezusa Chrystusa. List do Efezjan 1:3 zapewnia nas takimi słowami: Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił                w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios.
Łaska to niezapracowana, niezasłużona przychylność Boga obdarowująca człowieka duchowym błogosławieństwem.
Czym jest to duchowe błogosławieństwo niebios? Jest to niewidzialna boża rzeczywistość,      z której wypływa boża dobroć, miłość, zdolności i możliwości. Jest to urzeczywistniająca się poprzez wiarę obecność rzeczywistości duchowej (niewidzialnej) w naszej rzeczywistości zmysłowej (widzialnej).
Głęboka świadomość, że świat widzialny jest rezultatem świata niewidzialnego. Rz 4:17  Obietnica (…) zapewniona przed Bogiem, któremu zaufał, który ożywia umarłych i który to, czego nie ma, powołuje do bytu.
Łaska otwiera wszelkie możliwości boże, począwszy od życia wiecznego, aż do uczynienia człowieka sprawiedliwym, obdarowanym zdolnościami bożymi, gdyż człowiek staje się świątynią Ducha Świętego. Jeśli to prawda, dlaczego ta duchowa moc tak często nie działa    w człowieku?
Słowem kluczem jest słowo wiara. Bardzo często naszą wiedzę odczytujemy jako wiarę. Nie chodzi o to czy ty wiesz o czymś, lecz czy w to wierzysz.  Jedno z tłumaczeń wersetu z Listu do Hebrajczyków 11:1 mówi: Wiara natomiast jest podstawą spełnienia się tego wszystkiego, co jest treścią nadziei; przekonaniem o prawdziwości tego, co niewidzialne. Kiedy spojrzymy się na ten werset mamy dwa kluczowe słowa: nadzieja i przekonanie. Nadzieja to spodziewanie się dobra, a przekonanie to pewność. Fundamentem nadziei              i pewności jest Słowo Boże.  Mogę więc zadać sobie pytanie , czy jestem przekonany i mam zupełną pewność  tego, co Bóg mówi w Swoim Słowie? Czy spodziewam się dobra, o którym Bóg mówi w swoim Słowie. Czy jestem przekonany i mam pewność tego, co On mówi Biblia w Liście do Hebrajczyków 11:6 Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu; kto bowiem przystępuje do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i że nagradza tych, którzy go szukają.  
Odpowiedzialnością wierzącego człowieka jest budowanie wiary. Bazą wyjściową jest   uwierzyć, że On istnieje oraz, że nagradza tych, którzy go szukają. Wiara jest pewnością, że On istnieje i że nagradza tych którzy Go szukają. Bóg jest moim Ojcem, który mnie wspiera   i nagradza moje wysiłki w szukaniu Go. Dlatego wybieram aby wierzyć i zagłębić się w Jego przychylności czyli w Jego łasce.
Nasuwają się niekiedy pytania: Skoro Bóg mówi o nagradzaniu to dlaczego jest tak wiele chorób i nieszczęść? Gdyby tylko  Bóg obdarzył mnie wszelkimi możliwościami to użyłbym tych możliwości w zagładzeniu zła na tym świecie. Nie jest to możliwe gdyż w II Liście do Tesaloniczan 3:2 czytamy:  módlcie się (…) abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych; albowiem wiara nie jest rzeczą wszystkich.
Chrześcijanin, człowiek który na nowo się narodził, który świadomie zaprosił, ogłosił, uwierzył że Jezus Chrystus jest jego zbawicielem nabył pewnych praw. Jednakże nabycie praw, a korzystanie z nich to dwie różne sprawy. Narodziłem się na nowo, stałem się świątynią Ducha Świętego więc wzrastam do dojrzałego życia do „męskiej doskonałości”. Wzrost ten jest poddawaniem się w prowadzenie Ducha Świętego i Słowa Bożego. Duch Święty poprzez nasze posłuszeństwo Słowu Bożemu powoduje w nas dojrzałość                    w rozróżnianiu pomiędzy tym co jest dobre, a tym co jest złe.  Boża przychylność otworzyła przed nami boże możliwości, które mogą manifestować się naszym życiu przez posłuszeństwo w stosunku do Jego Słowa oraz przez wrażliwość na Głos Ducha Świętego.
Posłuszeństwo jest praktycznym wyrażeniem  naszej wiary. Wiara nie odnosi się tylko do działania i uczynków. Przede wszystkim odnosi się do naszego sposobu myślenia, a nasze nawrócenie jest przemianą sposobu myślenia. Wielu chrześcijan przegrywa ponieważ skupia się na działaniu, a nie na przemianie swoich myśli. W liście do Efezjan 4:22   jest napisane: Zwleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze  i odnówcie się w duchu umysłu waszego, a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.    
Zwykle nasza przemiana sprowadza się do odwrócenia się od starego życia i skupieniu się na tym aby być „dobrym” . Wielu chrześcijan nie dba o zmianę swojego sposobu myślenia.        Chcemy być coraz lepsi, ale zaraz przychodzi oskarżenie, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy. Przegrywamy z nieprzemienionym sposobem myślenia, żyjąc w świecie diabelskiego potępienia, funkcjonując na poziomie zmysłów czyli tego co widzimy i słyszymy.  Miejscem wiary jest serce, wewnętrzna część człowieka, ponieważ człowiek jest duchem duszą i ciałem. Wiara rozwija się w jego duchu w wewnętrznym człowieku. Ciało służy nam do relacji         w świecie fizycznym, dusza to nasz umysł, myśli, emocje i wola, duch to wewnętrzna część człowieka która jest wstanie komunikować się z Bogiem , Duchem Świętym.
W Liście Rzymian  8:14 jest napisane: Wszyscy, którzy dają się prowadzić Duchowi Bożemu, są synami Bożymi. Jesteśmy synami czyli dziećmi, których Duch Święty uczy przez posłuszeństwo, jak korzystać z łaski, czyli z tej niezasłużonej przychylności  jaką zostaliśmy obdarowani. Boże możliwości są dane w Duchu Świętym czyli darach duchowy, których On udziela.
Łaska otwiera drzwi dla tych, którzy przez wiarę w Jezusa Chrystusa chcą wejść       i korzystać z wszelkich dobrodziejstw bożych zmieniając swoje myśli na boży sposób myślenia.
Podsumowując rozważania o łasce bożej. Czy łaska ogłupia? Nie…. Łaska otwiera drzwi do bożych rzeczy. Łaska nigdy nie jest przyzwoleniem na grzech. Co zrobić aby ta niezasłużona przychylność czyli łaska działała w nas i poprzez nas? Zrezygnować z siebie samego czyli zaprzeć się siebie samego. Zrezygnować z własnej mądrości zbudowanej na fundamencie doświadczenia  życiowych. Nie jest ważne co ja o tym myślę i sądzę, ale to co Ty Boże chcesz abym myślał i czynił.  Kolejność nie jest przypadkowa ponieważ działanie wypływa    ze sposobu myślenia. Prawdziwe zanurzanie w łasce to myślenie, mówienie i działanie          w jednym kierunku, w kierunku woli bożej.


Tytusa 2:11  Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi.
Andrzej Kurzawski




Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego